กรุสำหรับ มิถุนายน 7th, 2009
ระยะนี้ผมสังเกตว่าตัวเองเริ่มพร่ำพรรณนาเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมา 30 กว่าปีในชีวิต ไม่วายว่าคนแถวนี้ก็จะบอกว่า “นี่มันเป็นอาการของคนแก่” ด้วยความดื้อๆ หน้ามึนของตัวเองก็ไม่อาจยอมรับได้ครับ บางคนก็บอกว่าสงสัยผมจะเจออาการที่ฝรั่งเขาเรียกกันว่า “midlife crisis” แปลเป็นไทยสั้นๆ ในแบบฉบับของผมว่า “อารมณ์คลั่งของวัยกลางคน” (จะแปลกว่า mid-วัยทอง ก็ทำร้ายจิตใจกันเกินไป) คือมันจะเป็นอารมณ์ที่เราไม่มีความสุขกับอะไรสักอย่าง ทั้งที่ก็สุขมานานแล้ว ตอนนี้รู้สึกเบื่อๆ อยากๆ กับคนรอบตัว อยากจะเปลี่ยนแปลงไปจากพื้นที่ (หรือบางคนเรียกว่าจุดยืน) ที่ตัวเองยืนอยู่เดิมๆ (เช่น ทำงานด้านอินเทอร์เน็ต แต่เกิดอยากจะหนีไปจัดสวน) แต่จะย้ายไปก็เสี่ยงเกิน มันจะมีคำถามผุดพรายขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด โกรธแฟน เบลมคนรอบข้าง ทำอะไรโง่ๆ บางครั้ง ตัดสินใจอะไรไม่แม่นเหมือนเดิม แต่วันนี้ผมพอสรุปกับตัวเองได้สั้นๆ ว่า มันก็เป็นแค่บางวันที่อารมณ์เราอาจจะอ่อนไหวไปบ้าง มันต้องมีบ้างที่เราจะไม่เข้าใจตัวเองในบางครั้ง และเราก็ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องไปเร่งทำความเข้าใจอะไรกับสภาพ midlife crisis โดยทันที เพราะเราเองก็ไม่ได้ทุกข์มากเหมือนคนรอบข้าง บางคนมีหนี้หัวโต บางคนแฟนทิ้ง บางคนตกงานในระยะนี้ มันทำให้ชีวิตออกอาการ “ไม่เวิร์ค” ได้ในหลายๆ ทาง … ของผมนี่ “เด็กๆ” ไปเลย [ READ MORE ]
Get every new post delivered to your Inbox.
Join 5,955 other followers
